Evna

W czerwcu zeszłego roku poznałem Dziecko Odyna - bardzo dobrze zapowiadającą się powieść skandynawskiej autorki Siri Pettersen. Nie sądziłem wówczas, że książka zrobi na mnie tak dobre wrażenie i że będę wyczekiwał kolejnych tomów. Dlatego z ogromną zainteresowaniem usiadłem do lektury Evny - ostatniego tomu trylogii Krucze Pierścienie, aby poznać zakończenie historii Hirki oraz po raz ostatni spotkać się z bohaterami, których zdążyłem już polubić.

Po wydarzeniach opisanych w Zgniliźnie, Hirka przybywa do świata Dreysil - zamieszkałego przez Umpiri, czyli „martwo urodzonych”. Pragnie zapewnić pokój pomiędzy krainami oraz przywrócić przepływ Evny. Nie wie jednak, jak trudne będzie to zadanie. Bowiem Umpiri mają bardzo sztywną hierarchię władzy, nieustannie podkreślają swoją siłę i brak strachu oraz dręczy ich niezaspokojony głód Evny... W obliczu tego, Hirka musi wymyślić w jaki sposób nie doprowadzić do zagłady wszystkich Aetlingów... Jednocześnie Rime wraca z XXI-wiecznej Europy z powrotem do Ym. W trakcie swojej nieobecności został uznany za zaginionego i tym samym stracił pozycję w Radzie. To jednak dopiero początek jego kłopotów. Oboje bohaterów czekają ciężkie decyzje i jeszcze trudniejsze wybory, których stawką są losy wszystkie trzech światów...

Zgnilizna

Hirka, czyli Dziecko Odyna odeszła z Ym przez Krucze Pierścienie, dla Rimego oraz aby uchronić krainę przed Ślepymi. Jak się jednak okaże, zupełnie niepotrzebnie... Po przejściu trafia do świata wyglądającego z pozoru jak nasz współczesny. Lecz po bliższym poznaniu posiada on znaczącą różnicę - ten świat umiera i jest pełen gnijących ludzi oraz łowców, którzy na nich polują. Hirka musi szybko nauczyć się nowego języka, zrozumieć ten świat, inaczej nie przetrwa w nim za długo. Jednak to nic w porównaniu z tajemnicą, kim jest naprawdę. Ta informacja mocno odmieni jej losy...

Kiedy po raz pierwszy przeczytałem opis fabuły drugiego tomu Kruczych Pierścieni, to pomyślałem, że to nie ma prawa wyjść dobrze - połączenie fantasy przesiąkniętego nordycką mitologią z naszym współczesnym światem. A jednak! Czytając Zgniliznę nie odczuwa się, że są to elementy do siebie nie pasujące, wręcz przeciwnie. Wszystko układa się w bardzo logiczną i spójną całość. Widać też, że autorka od samego początku miała pomysł na drugi tom i nie jest to fabuła bynajmniej wymyślona po sukcesie Dziecka Odyna. Z pewnością takie połączenie dwóch różnych światów nie wszystkim przypadnie do gustu, którzy czytali pierwszy tom, to jednak dla mnie ma ono swój urok i dużo zalet. 

Dziecko Odyna

Siri Pettersen to norweska pisarka, projektantka stron internetowych a także ilustratorka. W 2013 roku opublikowała swoją debiutancką powieść Dziecko Odyna – pierwszy tom z cyklu Krucze pierścienie. Książka została uhonorowana dwoma prestiżowymi norweskimi nagrodami  Fabelprisen i SPROING. Prawo do tłumaczenia książki wykupiło już wiele z krajów europejskich i jak głosi napis na okładce: cykl ten ma szansę stać się dla fantasy, tym czym dla kryminału stały się książki Larssona, Nesbø i Läckberg. Zwykły chwyt marketingowy, czy jednak jest coś na rzeczy?

Dziecko Odyna opowiada o losach młodej dziewczyny Hirki, która pewnego mroźnego dnia zostaje znaleziona blisko kamiennego kręgu przez Thorralda. Niemowlę nie posiada jednak ogona jak wszyscy Aetlingowie zamieszkujący krainę Ym. Mężczyzna by ukryć brak ogona, w desperackim akcie, kaleczy je nożem, by wyglądało jak rana zadana przez wilki. Hirka dorasta z przeświadczeniem, że utraciła ogon w dzieciństwie i nie zdaje sobie sprawę, że nie pasuje do reszty swoich rówieśników, nie tylko przez brak ogona. Tak naprawdę jest człowiekiem, zarazą, dzieckiem Odyna, postacią z legend i mitów... Nie pochodzi z tego świata, budzi więc lęk i powszechną pogardę. Co więcej, ktoś chce ją zabić, by pozostało tajemnicą jej pochodzenie. Istnieją bowiem dużo gorsze rzeczy niż Dzieci Odyna, a Hirka nie jest jedyną istotą, która przedarła się do Ym… Tymczasem w Manfalli gnijący członek Rady desperacko walczy o to, by wywołać wojnę z Kruczym Dworem, aby ukryć swoje niecne postępki. A ubóstwiany syn z arystokratycznego rodu Rime wyrzeka się miejsca w radzie i zostaje Ciemnym Cieniem.