Czytana przed wieloma laty młodzieżowa seria Igrzyska śmierci pozostawiła po sobie dobre wrażenie i miło wspominam jej lekturę. Z tego właśnie powodu postanowiłem sięgnąć po niedawno wydany prequel, zatytułowany Ballada ptaków i węży.
Akcja powieści została osadzona podczas dziesiątych Głodowych Igrzysk. W Kapitolu osiemnastoletni Coriolanus Snow zamierza skwapliwie skorzystać z szansy, jaką jest rola mentora, i zdobyć sławę. Potężny niegdyś ród Snowów podupadł i niepewny los Coriolanusa zależy teraz od tego, czy zdoła on pokonać innych mentorów urokiem osobistym i sprytem. Tyle że los nie bardzo mu sprzyja. W udziale przypadła mu dziewczyna z Dystryktu Dwunastego, najbiedniejszego z biednych. Losy obojga splotą się ciasno – każda decyzja, którą podejmie Snow, może prowadzić do sukcesu lub porażki, triumfu lub klęski. Na arenie rozgrywa walkę na śmierć i życie, ale poza areną zaczyna się w nim budzić współczucie… Tylko jak postępować według zasad, gdy pragnie się przetrwać za wszelką cenę?
