Knut Hamsun był norweskim pisarzem, uważanym za prekursora modernistycznych tendencji w powieści psychologicznej oraz egzystencjalnej, które na dobre ukształtowały się w XX wieku. Za swoją książkę Błogosławieństwo ziemi otrzymał w 1920 roku Nagrodę Nobla w dziedzinie literatury. Natomiast pierwszym utworem, który zyskał uznanie krytyków, była powieść Głód, opublikowana w 1890 roku, którą w ostatnim czasie miałem okazję przeczytać.
Jest to historia bezimiennego literata, któremu bardzo źle powodzi się w życiu. Nie może znaleźć żadnej stałej pracy, wciąż zalega z czynszem i rzadko kiedy ma za co kupić jedzenie. Okazjonalnie pisane artykuły do gazety, nie przynoszą mu wcale dużych pieniędzy, co tylko pogłębia jego frustrację. Jest to na dodatek człowiek dumny i wstydliwy, który nie śmie prosić przyjaciół i przechodniów o jakąkolwiek pracę, czy coś do zjedzenia. Tym samym przez prawie całą książki odczuwa głód, który przybiera najrozmaitsze formy, niemalże doprowadzając go do szaleństwa...
